ศีล (draft)

ความหมายของศีล คือ
๑) สภาพที่ตั้งกายกรรมและวจีกรรมไว้เป็นอย่างดี (ไม่เบียดเบียนผู้อื่น)
๒) สภาพที่เป็นที่ตั้งของกุศลธรรมชั้นสูงยิ่งๆขึ้นไป
(อันได้แก่ สมาธิ และปัญญา)

ปาฏิโมกขสังวรศีล
การระวังกายวาจา มีเจตนางดเว้นการกระทำผิดตามศีล ๕ ศีล ๘ ศีล ๑๐ ศีล ๒๒๗ ตามควรแก่สถานะ

อินทรียสังวรศีล
การสำรวมระวังตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ไม่ให้บาปอกุศลเกิดขึ้น
ด้วยการมีสติปัญญาคอยระวังรักษาจิตเมื่อตาเห็นรูป หูได้ยินเสียง เป็นต้น

อาชีวปาริสุทธิศีล
การรักษากายวาจา โดยเว้นการเลี้ยงชีวิตด้วยมิจฉาชีพ และมีความเป็นอยู่ที่บริสุทธิ์

ปัจจัยสันนิสิตศีล
การพิจารณาก่อนจึงบริโภคปัจจัยสี่ คือ จีวร บิณฑบาต เสนาสนะ และเภสัช

อุโบสถศีล

ศีล ๘

อาชีวัฏฐมกศีล
ศีลมีอาชีวะเป็นอันดับที่ 8 (ในคัมภีร์วิสุทธิมรรคเรียกไว้อีกชื่อหนึ่งว่า อาทิพรหมจริยกะศีล)
โดยอธิบายว่าเพราะเป็นเบื้องต้นของมรรคพรหมจรรย์ซึ่งผู้ปฏิบัติพึงรักษาให้บริสุทธิ์ในเบื้องต้น

ที่มา
โพธิปักขิยธรรม โดย พระคันธสาราภิวงศ์